Οι εθνικοί νόμοι σχεδόν κάθε χώρας στηρίζουν τα δικαιώματα των πνευματικών δημιουργών, των παραγωγών και των ερμηνευτών μουσικών έργων. Οι διεθνείς συνθήκες φροντίζουν ώστε οι παραπάνω να προστατεύονται νομικά και έξω από τα όρια της χώρας τους.

Η Συνθήκη της Βέρνης για την Προστασία των Λογοτεχνικών και Καλλιτεχνικών Έργων παρέχει τη βασική προστασία στους μουσικούς δημιουργούς διεθνώς. Υπάρχουν και άλλες διεθνείς συμβάσεις που προστατεύουν συγκεκριμένα τη μουσική κοινότητα, όπως η Συνθήκη της Ρώμης, η Συνθήκη της Γενεύης για τα ηχογραφήματα και η Συμφωνία TRIP του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (WTO).

Το διεθνές νομικό πλαίσιο για τον εκσυγχρονισμό των νομικών καθεστώτων στην ψηφιακή εποχή σχεδιάστηκε σε δύο Συνθήκες του Διεθνούς Οργανισμού Πνευματικής Ιδιοκτησίας (WIPO) στην Γενεύη το 1996, τη Συνθήκη Πνευματικής Ιδιοκτησίας (WIPO Copyright Treaty) και τη Συνθήκη Ερμηνείας και Ηχογραφημάτων (WIPO Performances and Phonograms Treaty). Υπογεγραμμένες από περισσότερες από 100 χώρες, οι δύο Συνθήκες πρέπει να επικυρωθούν από τουλάχιστον 30 χώρες από αυτές που τις υπέγραψαν για να τεθούν σε ισχύ παγκοσμίως. Στην αρχή του 2000, 13 από αυτές τις χώρες είχαν προχωρήσει σε επικύρωση των Συνθηκών ενώ πολλές άλλες βρίσκονταν στο στάδιο της επεξεργασίας της επιβαλλόμενης νομοθεσίας.